به کجا چنین شتابان...؟!زمانی برای مان عجیب بود که در کارتون های تلویزیونی می دیدیم که کامپیوتر کوچکی بهمراه داشتند که با آن هم تماس صوتی و تصویری برقرار می کردند، هم فیلم می دیدند، هم مطالعه می کردند، هم یادداشت می کردند و ... . اما امروز به برکت تکنولوژی، این «شیءٌعجاب» به همراه خیلی از ماست.
کودکان دوچرخه سوار یا سرگرم فوتبال و دویدن در کوچه و خیابان، به کودکان همدم ماوس و کیبرد تبدیل شده اند. کودک امروز از بین آنهمه همسن و سال خود، تنها دوستش آن جنگجوی رایانه ای است که همه را می درَد و به مرحله آخر پس از پشت سر گذاشتن موانع مجازی عدیده با چند دکمه بر همه چیز فائق می آید. کودکی که اگر خدای ناکرده معلمش موضوعی جهت تحقیق به او معرفی کرد، دیگر سراغ کتابهای مختلف نمی رود؛ تورق کتابها، چک نویس و پاک نویس و... معنی ندارد. و او زحمت آن را به دوش خواهد کشید تا عنوان تحقیق را تایپ کند و به مدد جناب گوگل یاسایر همکارانش چنان پژوهشی کند که چشم هر خواننده ای – اگر موجود باشد – از حدقه بیرون زند و اگر وقت و لطفش موسع باشد، تغییر فونتی عنایت کند.
تصاویر نامتعارف بر روی لباس ها، اسباب بازی ها و حتی لوازم التحریر کودکان ما جا خوش کرده اند. پدر و مادر های بی حوصله امروز، تربیت پدر و مادرهای فردا را به چه کسی سپرده اند؟ تلویزیون؟ اینترنت؟ کامپیوتر؟ بازی های کامپیوتری؟ مدرسه؟ یا ....؟
لباس های مضحک دیروز، لباس های رسمی امروز می شوند. موها و لباس های دوستان ما مُبلّغ مدل های «شیطان پرستی» شده است.
«شیطان پرستی»!
آیینی به نام «شیطان پرستی»!!
شخص شخیص «شیطان» صاحب آیینی رسمی شده است بی پرده و عیان و پشت نقاب هیچ کس!
و ما هنوز به تبیین و تفسیر "ناتوی فرهنگی" وقت می گذرانیم!!
آیا هنوز لشکر شیطان که در اعماق جامعه رسوخ کرده نیاز به معرفی دارد؟!
طبقه بندی نسل ها از قرن و نیم قرن و دهه و سال، به «ثانیه» نزدیک می شود و بهمراه خود فاصله بین نسل ها... .