عجب سکوتی حاکم است در روزمرگی کشتارها در فلسطین، لبنان، عراق، افغانستان، سودان و... در جهان 2008. راستی غزه هنوز درخت زیتون دارد؟ در دنیا شاخه های زیتون از خاک تغذیه می کنند؟ نماد مردم فلسطین شده اند یا غاصبان صهیونیست؟ و در این سکوت گرگ های بی عفت چه می تازند بر نسلی «مسلمان». جایی که در آن «نوزادان» نیز «تروریست» متولد می شوند. کفن پوش و خون آلود. نوزادی که هم کیشان همسایه اش به اوج رسانده اند بی غیرتی را. نوزادی که آواره سکوتها و بیانیه های تکراری است. نوزادی که چشم انتظار است سالی یکبار در راهپیمایی دولتی و رسمی روز قدس عده ای بگویند مرگ بر اسراییل. نوزادی که از آدم(ع) است و از حوا(س). نوزادی است که بر زبان «لاإله إلا الله» دارد و به کیش محمد(ص) است. و بغض و آهی شصت و اندی ساله در سینه.

گرگ طعمه ای معصوم را به دندان کشیده و تهدید بلعیدن جدی است. و اعراب در آناپولیس برای رهایی طعمه با گرگ به مذاکره می نشینند. در صورت رهایی این طعمه، اعراب صاحب معجزه ای بی مثال می شدند و آن: رهایی طعمه از دهان گرگ با مذاکره !!

فریادهای ولی امر مسلمین جهان امام خامنه ای – روحی فداه – در منع از حضور دولت های اسلامی در کشتارگاه خون آلود آناپولیس بی نتیجه می ماند. لبخند و مصافحه گرم دولت های عربی و آقای نماینده فلسطین با سرکرده گرگ ها در آناپولیس چه خاطره ای شد برای آقای تاریخ! و مرا مصمم تر می کند که باز هم تکرار کنم:« امروز کوفه چه وسعت گرفته است! به وسعت نیل تا فرات، نه بلکه فراتر به وسعت تمام کره خاکی!»

و ملت همیشه در صحنه ایران همیشه منتظر فراخوان شورای هماهنگی تبلیغات اسلامی خواهد ماند تا اگر آنها خواستند چند قدمی را مرگ بر اسراییل بگویند. شاید در گوشه و کنار ایران هم چند دانشجو کلاسهایشان را تعطیل کنند یا از آن بزنند و تجمعی داشته باشند. و فریاد از یک میلیارد و اندی انسان خفته که نمی خواهند... .

یاد چمران بخیر و نگاهش به فلسطین....

این روزها هرچه می جویم چمران را نمی یابم که بر نتابد از کشتار کودکان فلسطین.

و من می خوابم و گرگ در آرزوی این سوی فرات... .

ألا یا أیها المسلمون! چه خوب پاسخ دادید زحمات پیامبر أعظم را و از کربلای غزه بیرون آمدید که سربلندی و سر بزیری اش بر همه عیان است.

.::( إن الله لا یغیر ما قوم حتی یغیروا ما بأنفسهم )::.